#14

Cóż. 
Znowu tu jestem. 
Pisząc "TU" mam na myśli mój rodzinny dom. 
Pierwsze co mi się rzuciło w oczy po dłuższej przerwie to różnica temperatur. 
TAM jest cieplej. I to o kilka ładnych stopni. 
TAM ta cała atmosfera świąt nie działa mi na nerwy. Pewnie dlatego, że nie mam nawet w mieszkaniu choinki, telewizora ani nie biegam po sklepach i nie patrzę na te szpetne wystawy, które tak boleśnie ranią mój zmysł estetyki. Muzykę też starannie selekcjonuję, więc nie muszę się obawiać świątecznej radiowej sieczki .
TAM są wszyscy. 
Tzn oczywiście, że w niedosłownym tego słowa znaczeniu. 
Wszyscy moi. 
Tęsknię za tym moim TAM 



Chciałabym... 
Chciałabym być obok niego.
Nie wiem czy potrafię 
Wierność mi nie służy 
Wystawia na pokuszenie 
Tym swoim nieodpowiedzialnym zachowaniem 
Pokaż, pokaż 
Że mnie jednak kochasz 
Chciałabym... 
Z jednej strony jest mi dobrze 
Stabilnie. 
Sielankowo. 
Z drugiej... 
Nie wiem czy to nie jest już w pewnym stopniu rutyna. 
Nie umiem pojąć niektórych zachowań. 
Wyprowadzają mnie z równowagi. 
Przeraża mnie ta ciągła rywalizacja z JEGO znajomymi. 
Nie jestem przekonana, czy potrafię ją wygrać. 
A tak cholernie mocno nie lubię przegrywać. 
Wiem, jestem egoistą. 
Wstrętnym egoistą ze stanami depresyjnymi, 
który namiętnie kocha stawiać sobie pytania i pseudo filozoficzne kwestie do przemyślenia. 
I lubi sprawdzać, jak bardzo może przekroczyć granicę. 
Męczy mnie to. 
Cholernie i potworzasto męczy.
Chciałabym polecieć...
Czuję się jak na smyczy.
To swoista niewola.


Artyści są niepokojący 
Artyści są pociągający 
Nieprzewidywalni 
To w końcu artyści 



Ps. Znowu maluję 
Znowu nie wiem co się dzieje 
Znowu jestem gdzieś pomiędzy cieniami 
Znowu włącza mi się ten stan 
Ten tak bardzo
Po prostu nie do opisania 
To się czuje 
Każdą wibrującą cząsteczkę duszy 


I do posłuchania: PIXIES